چقدر اين قدم آخر وحشتناكه...
اصلاً باورم نمي شه...
چقدر وحشتناكه كه ببيني تنهاي تنهايي... تنها...
چقدر له مي شي كه ببيني هيشكي نيس بهش تكيه كني...
چقدر بغضت مي گيره كه ببيني اونايي هم كه فكر مي كني كنارتن بجاي اينكه كمكت كنن -حالا اونم نه- راحتت بذارن، دارن سنگ جلو پات مي ندازن تا...
بي خيال عسل من... بي خيال همه... بالاتر از سياهي كه رنگي نيس هست...؟ فقط يه كم ديگه تحمل كن... چند وقت ديگه فقط من مي مونم و تو و اين دنياي كثافت ِ لعنتي ِ بي... اونوقت تا دلت بخواد بغلت مي كنم و شبا برات لالايي مي خونم تا خوابت ببره... اونوقت هر چي تو بگي مي شه... هر جا بگي مي ريم... دوباره مي شيم مثل قبل... اونوقت ديگه هميشه هستم... تا هر وقت كه بگي... قول مي دم... فقط يه كم تحمل كن... يه ريزه زيادي سخته... مي دونم... نترس... من كنارتم دختركم... دلم تنگته... فقط يه كم ديگه... تحمل كن... باشه...؟ قول...؟ قول...
سه شنبه 11 دی1386
فقط برای عسلی ِ تنها...
نوشته شده توسط asal در 6:19 PM | | لینک به این مطلب

