دلم براي خودم تنگ شده... كه هي هواي جنگل مي كرد... كه هي از در و ديوار بالا مي رفت... كه هي مثل بز... حتي ديگر اسم بز هندي فر خورده و كرگدن بي شاخ جناگل آمازون و موش تانزانيايي و بوفالوي قبايل زولوي ماقبل تاريخ را هم فراموش كرده ام... دلم خودم را مي خواهد... فقط كمي قبل تر را... چقدر همه چيز بدتر مي شود و تو هي منتظري كه روزهاي بهتر برسند... چقدر هي مي گويي فردا... فردا... چرا نيستي... چرا ديگر شب ها در آغوش نمي گيري ام... چرا... خيلي چرا دارم... تو كه جواب نمي دهي... پس خفه شو...

فقط همين بار را باور كن... باز هم خودم را گم كرده ام... مي دانم شبيه چوپان دروغگو شده ام... ولي اگر اين بار نيايي... گرگ...

سايه خواب كلاغت رو عشق مي باشد... جيجرتو بنوشم....

 

چرا هیشکی نمی فهمه من چی می گم...؟

چقد حس دارم... چقد نمی تونم هیچی بنویسم... چقد همه به فکر خودشونن... چقد همه چی تموم نمی شه... چقدر...

بس کن دیگه... بس کنید دیگه... آهای با شما هستم... هی... نمی شنوید... با شما لعنتی هام....

تیله هامو پس بدید...

 

 

می شود هيچ هم نگفت.

                   آری،

........

........

........

                       خواهی ديد

می شود هيچ چيز نگفت

و فقط

     بود.

(خوئی)

 

نگران بشید... دوباره ترشحات مغزیم پیچ خورده...!!!! اگه تموم شم چی...؟!!!
(دیوونه ی...! دیوونه ی بی مغز)