حرکات ریتمیک تنم را

                 با موسیقی ِ موزون هماهنگ می کنم

نگاه حیرت زده مردم

              روی تنم سنگینی می کند

ریتم عوض می شود

                         تاب تنم نیز

با خواننده همنوایی می کنم

                                      با صدایی بلندتر

مردم با دست به هم

                  نشان می دهند مرا

و من برای هر کدام

                   لبخندی می فرستم

                                     به پهنای صورتم

و با خود می گویم

                    دیوانه اند؟

                                 صدای موسیقی را نمی شنوند...؟

 

Asal

 

 

 

چقدر گيجم...

هيچكس منو نمي فهمه... چرا من هيچكس رو نمي فهمم...؟

همه غريبه ن... هم درگيرن... همه با يه زبون عجيب و غريب حرف مي زنن... همه يه جوري نگام مي كنن...

چقدر جاي مغزم درد مي كنه... چقدر موهام رو سرم سنگيني مي كنه... دلم مي خواد ابروهامو تيغ بزنم و موهامو با شماره 4...

چقدر دلم يه جنگل مي خواد با كلي حيوون... احتمالا اونا خيلي قابل درك تر هستن...

همه جاي اين شهر برام غريبه س... هر جا مي رم احساس ترس و وحشت مي كنم... چرا همه اينطوري شدن...؟

دلم يه جاي بي آدم مي خواد... يه جاي بي تكنولوژي... يه جاي بي امكانات... يه جا پر از طبيعت... يه جا پر از خودم... يه جا پر از هيچ...

 

 

اين شعر از آقاهه (امیر کیهان) می باشد....

میروی شاد و خرامان
و نمی دانی هیچ
بُعد این فاصله ها
کمر صبر مرا می شکند.

 

ساعت ها حرف می زنم

            تو ساکت گوش می کنی

عصبانی نمی شوی،

             داد نمی زنی و قهر نمی کنی

تنها ساعاتی که من

                    با خیال راحت حرف می زنم، گریه ی کنم

                                       می خندم و به تو خیره می شوم

تنها ساعاتی که تو همیشه هستی

                         حوصله داری، وقت داری

                                                  و نمی خواهی بروی

حرف زدن با تو همیشه آرامم می کند

                                       بخصوص در این خلوتگاه تاریک و ساکت

تابلویی بی نقص می شد

          اگر دستهایت نیز حلقه شانه هایم بود

افسوس!

        مونولوگی ست بی حضور تو...

 

 

Asal

 

پاهايم مي روند،

من اما اينجا به زمين چسبيده ام...

مدتيست جاي قلبم هم خاليست،

خالي ِ خالي...

هيچ نيست، حتي حفره اي...

فقط خاليست، خالي ِ خالي...

مي بينم، مي شنوم، مي بويم، مي چشم و لمس مي كنم

بدون دخالت هيچ يك از حواس 5گانه ام!

واژه "مرده متحرك" را

بارها شنيده بودم و

اكنون همانم...!

كاش چشم باز كنم

و بيدار شوم از اين كابوس!

غوطه ورم ميان ِ هيچ،

نه فكري، نه حسي، نه هيچ...

خلسه است انگار...

خلسه اي پر از هيچ...

پر از من...

پر از زندگي جاري آدمك هاي متحرك...

زنده ام هنوز ...

خسته از زندگي

مي زيَم هنوز...

كاش تمام شود...

خسته ام...

 

 

Asal

 

 

 

همه جا پره از حرف بهار... پره از تبریکای عید... همه بلاگا سرسبز و گل گلی شدن... ما هم طبق معمول پِ ر ِس روحی زدیم به بدن....

دلم گرفت وقتی چند روز پیش دیدم درخت نارنج کوچه شکوفه کرده...

خیلی زود اومد... شاید اگه چند ماه دیرتر اومده بود حسشو داشتم... ولی الان...؟؟؟ نه حس شیرینی و میوه... نه حس عیدی گرفتن... نه حس دید و بازدید... لعنت به... به... به آدمای بد...!

 تازگی کشفیدم که پیچیدگی روحی ـ مغزی ما بخاطر اینه که DNA مون پیچ خورده...!!!!!!!!

هر روز صبح با دوسی قرار پیاده روی و دیوار نوردی داریم... امروز پرسید: می دونی دلیل این پیاده روی های کله سحری چیه...؟ گفتم: برا اینکه همدیگه رو ببینیم... خندید: آره...

به هر حال.... عیدونه مبارک... سبز و گل گلی باشید....